تبلیغات
پرستوهای عاشق - پاک باش و خدمت گزار
 
نوشته شده توسط : میلاد صابری
کتاب را باز کردم و این صفحه به طور تصادفی باز شد که نوشته شده بود..




برای مشاهده به ادامه مطلب بروید
سحرهای اسارت
با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان اسرا با وجود وضعیت مکانی و جسمانی سختی که داشتند، مشتاقانه به دعوت پروردگارشان لبیک گفته و عبادات و روزه خود را به جا می آوردند. افطارشان غذای ظهر بود که در آشپزخانه نگه می داشتند و با غذای ناچیز شام می دادند. پارچ آب را که به هر 10 نفر 3/5 لیوان تعلق می گرفت سر صبح تقسیم میکردند. برای افطار، عدسی صبح را گرم می کرده و با تکه نانی که داشتیم می خوردیم.
جهت بیدارشدن سحر ساعت مشخصی نداشتیم و هیچ یک از نگهبان ها هم به ما اطلاع نمی دادند.تعدادی از بچه ها با تلاوت قرآن و نماز و بیان خاطره ها دوران زندگی حود را سرگرم می کردند. بعد با زمانی که خود حدس می زدند بقیه را بیدار می کردند. تعدادی از برادران ساعت نمازخود را با صدایپرندگان پشت بام سوله که در اول صبح بود هماهنگ می کردند.
**********************************
سرا پا اگر زرد و پژمرده ایم /  ولی دل به پاییز نسپرده ایم
چو گلدان خالی لب پنجره / پر از خاطره ها ترک خورده ایم
***
اگر داغ دل بود، ما دیده ایم / اگر خون دل بود ما خورده ایم
اگر دل، دلیل است، آورده ایم / اگر داغ، شرط است، ما برده ایم
***
اگر دشنه دوستان، گرد نیم / اگر خنجر دوستان، گرده ایم
گواهی بخواهید، اینک گواه / همین زخمی هایی که نشمرده ایم
***
دلی سربلند و سری سر به زیر / از این دست، عمری به سر برده ایم
*******************************************************
سالنامه تخصصی سید آزادگان و شهدای غریب اسارت
شاعر: مرحوم قیصر امین پور




:: مرتبط با: تصاویر , دلنوشته , خاطرات , متن ,
:: برچسب‌ها: پرستوهای عاشق , پاک باش و خدمت گزار , حاج آقا ابو ترابی , سید آزادگان , خاطرات اسارت , ماه رمضان در اسارت , موصل عراق ,
تاریخ انتشار : شنبه 29 خرداد 1395 | نظرات
می توانید دیدگاه خود را بنویسید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
 
   
اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَ عَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَ فی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً و َناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً